शंभूराजे :राजकारणाचे बळी

शंभूराजे: राजकारणाचे बळी!
शंभूराजे जन्मतःच आईचे छत्र गमावून बसले. वडिल राजकारण आणि समाजकारणाने ठिकसे लाभलेच नाहित! आजीच्या कुशीत वाढले, आजीने शक्य तितके लाडाकोडात वाढवले. शेवटी सईबाईंच्या म्हणजे दुसर्याच्याच पोटचा गोळा, त्याला धोक्यात घालणे वा शासन करणे, वळण लावण्यासाठी प्रसंगी रूक्ष वागणे जमले नाही. ठेव सांभाळावी तसे सांभाळले आणि शेवटी पुत्र आणि नातवात फरक पडतोच!
     वडिल समाजकारणात गुंतलेले असताना दरबारी राजकारणाचा वेढा संभाजी महाराजांभोवती पडू लागला. तरुण तडफदार सळसळणारे रक्त, वडिलांनी कर्तृत्वाने कमावलेले राज्य जे निश्चित वारश्याने मिळणार होते, आणि त्या सिंहासनाभोवती घोंघावणार्या माश्या, पौगंडावस्थेतच अपेक्षांचे भले मोठे ओझे आणि त्यात होणारी घुसमट. परिणामी घडलेल्या चुका जश्या औरंगजेबाच्या मुलासोबत स्वराज्यावरच चाल करून येणे, परस्त्रीचे अपहरण, शौकिनपणा, मद्यपान इ.इ. परिणामी महाराज आणि जनतेच्या नजरेतून ढासळणे. मध्ये बुधभुषण पुस्तक वाचायला मिळाले होते, त्यात खुद्द संभाजी महाराज हे शिवाजी महाराजांना शंकराचा अवतार म्हणत होते. ते पुस्तक लगेच पुन्हा खाली ठेऊन दिले. आपल्याच वडिलांना दैवी अवतार म्हणणार्या मुलाची मानसिकता काय असू शकते? आपल्या बापाचे माणूसपण न जाणवण्या इतपत दरी दिसत होतीच, पण त्याकाळच्या अंधश्रद्धाही. संस्कृतभाषेत प्रभुत्व मिळवले पण संस्कृतचा अंधश्रद्धाळू पुराणकथांत रमणारा दोषही लागला. बापही प्रसारमाध्यमांद्वारे पोहोचल्याने असे घडले असावे. बाप शिव आणि आपण साहजिकच शिवपुत्र या संकल्पनेने संस्कृत ज्ञाते संभाजी धर्माच्या प्रेमात अधिक पडले असावेत!
     संभाजी महाराज शौकिन होते आणि राजनितीज्ञ नाही तर औरंगजेबाचा पुत्र आणि एक कवि याला जीवाभावाचा मानत होते. त्यांच्या वयाला, युवराजपदाला साजेसे होते तरी त्यामागे मानसिक घुसमटीला वाव करून देणेही एक कारण असावे.
    तख्तावर अजान राजाराम हवा पण संभाजी नको म्हणून काही पंत राजकारण आखत होते आणि संभाजी महाराजांच्या वाईटावर होते. आपण बसो कि भाऊ याने राजारामांना काही फरक पडणार नव्हता आणि संभाजी महाराजांचेही धाकट्या भावावर प्रेम होते. पण पाय खेचणार्या आणि खोचून बोलणार्या दरबारी राजकारणी पंतांचा खूप राग होता. म्हणून शिवाजी महाराजांप्रमाणे उपद्रवी ब्राह्मणांना नुसती तंबी न देता त्या पंतांना औरंगजेबासारखे हत्तीच्या पायाखाली सिंहासनावर आल्या आल्या दिले. पण आपल्या सावत्र आईला पूर्ण सन्मान दिला. यावरूनच संभाजी राजांना खरा त्रास कोणाचा होत होता हे कळते.  पण संस्कृतात ब्राह्मण नसताना लिहिणे हि चूक एकवेळ जातीयवाद्यांनी दुर्लक्षिली असती पण सरसकट ब्रह्महत्या करून संभाजींनी मोठा अधर्म केला होता, जो त्यांना नंतर भोवला. औरंगजेबाला त्यांचा ठावठिकाणा लागला आणि मद्यधुंद अवस्थेत आपल्या विद्रोही मुलाला शरण देणार्याला पकडले. पण संभाजी महाराजांच्या बहादुरीवर खूष होऊन औरंगजेबाने मुसलमान होण्याचाही प्रस्ताव ठेवला जो संस्कृतज्ञाते स्वधर्माभिमानी संभाजी महाराजांनी नाकारला. आता औरंगजेबाने जावई करण्याचाही प्रस्ताव ठेवला होता असे काही म्हणतात तर काही धर्मांतर करायला सांगणार्या औरंगजेबाला "तुझी मुलगी देशील का?"अशी घाणेरडी विचारणा केली असे म्हणतात. राजे कितीही मद्यधुंद असले आणि शीघ्रकोपी व शौकिन असले तरी ते सुशिक्षित, संस्कारात वाढलेले होते, शिवाजी महाराजांच्या सावलीत वाढले होते, ते अशी विचारणा करणे मनाला पटत नाही. आणि जावई करण्याइतपत ज्याच्यावर मन् आले अशा माणसाला औरंगजेब इतके वाईट मरण का देतो? आणि आख्खी मराठी सेना का अंगावर घेऊ इच्छितो ते कळत नाही. औरंगजेबासारखा संभाजी महाराजांत मुलगा पाहणारा धूर्त मुत्सद्दी एवढी मोठी घोडचूक का करेल ते कळत नाही. मराठीराज्य संभाजी महाराजांच्या मृत्यूने निश्चित संपणार नव्हते. त्याला मराठी राज्य संपवायचे असते तर संभाजी महाराजांना सोडून राजाराम आणि संभाजीत वैमनस्य वाढवून त्या दुफळीचा फायदा घेणे अत्यंत सोपे होते. ज्या औरंगजेबाने ताजमहाल बांधणार्या उधळ्या बापाला आणि भावांना मुघल साम्राज्याची संपत्ती आणि दबदबा राखण्यासाठी रस्त्यातून बाजूला केले आणि घरातच महाभारत घडवून आणले त्याच मुघल साम्राज्यासाठी संभाजींना जावई करून मुलावर जावयाला  ठेवून मुघलसाम्राज्यासाठीच रामायण घडवू पाहणारा औरंगजेब आणि लगेचच संभाजींची हत्या करु इच्छिणारा औरंगजेब यांच्यातली दरी कोणी पुराव्यानिशी नीट सांधली तर बरे होईल. निश्चितच औरंगजेबाला संभाजींचा वध करुन संपूर्ण मराठी सेना अंगावर घेण्याच्या तोट्यपेक्षाही मुघल साम्राज्यासाठी अधिक हिताचे काहितरी दिसले असेल, असे असेल तर ते काय??? औरंगजेब सूड उगवू इच्छित होता कि कोणाला तरी खूश करु इच्छित होता, ज्याने मुघल साम्राज्याचा अधिक फायदा झाला असता????? नेताजी पालकरांनी जी धर्मांतर करुन पुन्हा घरवापसी केली तो शहाणपणा संभाजीमहाराजांनी केला असता तर मराठी सत्तेचा पराक्रमी राजा तरी वाचला असता. पण पालकरांना जातीयवाद्यांनी कधीच परत हिंदू मानले नाही, हेही खरे. तरी बरेच गूढ आहे. काही म्हणतात औरंगजेबाने केवळ संभाजी महाराजांनाच तसे मारले, आणि संभाजी महाराजांना मनुस्मृतीप्रमाणेच मारले गेले. मला संभाजी महाराजांच्या इतिहासाबाबत खोलात माहित नाही म्हणून मीही हे असेच आहे हे ठासून सांगू शकत नाही. फक्त रास्त शक्यता वर्तवत आहे. जाणकारांनी अधिक माहिति पुरवल्यास आभारी राहिल.
     शिवाजी महाराजांवर धार्मिक राजकारण करता येत नाही म्हटल्यावर सवर्ण जातीयवादी मंडळी संभाजींवर घसरली आहे. आणि संभाजींवर जातीयवादी राजकारण आणखी कडवट रुपात येत आहे. ब्राह्मण्यवादी संभाजी महाराज कट्टर  हिंदूधर्माभिमानी होते असे रंगवण्याचा प्रयत्न करताहेत. तर संभाजी ब्रिगेड सारखी संघटना संभाजींचे खरे शत्रू ब्राह्मणच होते हे ठासून सांगण्याचा प्रयत्न करत आहेत. म्हणतात ना जाणारी जाते जीवानिशी खाणारा म्हणतो वातड कशी? संभाजी महाराजांच्या चितेवर आपापली पोळी भाजून घेण्याचे राजकारण जोरात चालू आहे. शिवाजी महाराज संयत होते म्हणून त्यांना ताणता आले नाही. मात्र संभाजी महाराजांना दोन्हीकडचे जातीयवादी दातओठ खात आपापल्या गोटात खेचायचा प्रयत्न करत आहेत. प्रतिकांचे राजकारण प्रतिकांना धुळीस मिळवण्यापर्यंत नाही गेले म्हणजे मिळवले. किती व्यक्तिवाद आणि किती जातिय तेढ???? आता तरी आपण शहाणे व्हावे!
                  
(नोंद:- हे लिहिताना कोणाच्या भावना दुखावण्याचा मानस नाही. दुखावल्यास क्षमस्व. राजकारणानेच संभाजी महाराजांचा जीव गेला आणि त्यावरून पुन्हा राजकारण नको एवढीच माफक अपेक्षा. 21 व्या शतकात धर्मही टाकाऊ गोष्ट झाली असताना आणि जातपात विषारी आहे हे सिद्ध झाले असताना संभाजी महाराज धर्मासाठी मेले कि ब्राह्मण्यवादी जातिय मंडळीनी त्यांचा जीव घेतला हि चीरफाड करत बसण्यात काय हशील? धर्मांधता वा जातिय तेढ दोन्ही देशासाठी घातकच मग हा देशद्रोह करणार्यांना कोठवर चुचकारायचे? संभाजीमहाराजांना खरी श्रद्धांजली ही जातीपातीचे विसर्जन हिच आहे. जातीयतेढ निश्चित नाही आणि धर्मांधता तर नाहीच नाही. धर्मांधता येणार्या पिढ्यांशी गद्दारी ठरेल)
                   - डॉ कौस्तुभ कल्पना विलास

आत्मा, सत्य कि कल्पना?

आत्मा, सत्य कि कल्पना? (भाग 1&2)
     आत्मा प्रत्येक आस्तिक धर्माचा मुख्य आस असतो ज्याच्या भोवताली त्यांचे  सर्व सिद्धांत फिरत असतात. त्यांच्या धर्माची सर्व फलश्रृतीचा भोक्ता आत्माच असतो. तो अजन्मा आहे कि नाही माहित नाही मात्र अमर नक्किच मानला जातो. जीवांच्या शरिरात तो असला कि जीव जीवंत असतो आणि त्याने शरीर सोडले कि जीव मरतो.
     मी हाऊस डॉक्टर म्हणून अतिदक्षता विभागात काम केले आहे. त्यावेळी कित्येक माणसांचा मृत्यू जवळून पाहिला आहे. औषध आणि डॉक्टरांच्या प्रयत्नांना साथ न देता कित्येकांचे श्वास हळूहळू बंद पडताना पाहिलेत. माझ्या आजोबांची शेवटची घरघरही कॉलेजला असतानाच ऐकली आहे. या सर्व अनुभवांचा, माणसाच्या शरिराचे जेवढे ज्ञान आहे त्याचा आणि आत्म्याच्या सिद्धांताचा संबंध पडताळायचा प्रयत्न केला तर वेगळेच सत्य माझ्या समोर आले.
     काही महिन्यांपूर्वी सहज विचार आला कि माणसाला आत्मा एक असतो कि अनेक? माणूस मरताना कधी एकदम एकसाथ मरत नाही. तो हळूहळू मरतो, शरीर मेंदू, हृदय, फूप्फूसे, मुत्रपिंड आदि मध्य अक्षाची अतिमहत्त्वाची अवयवे वाचवायचा प्रयत्न करत असते. मेंदू कोमात गेला तरी शरीर जिवंत राहते. मेंदू मेला तरी काही क्षण शरीर जीवंत राहते.मग मेंदूचा आणि शरिराचा आत्मा भिन्न आहे का? हृदयात छिद्र झाले वा अन्य काही कारणांनी डॉक्टरांनी पूर्ण हृदयच बदलावे लागले, तर काढून टाकलेले हृदय मरेल पण नवीन बसवलेल्या (मरण पावलेल्या माणसाच्या) हृदयासकट हा माणूस पूर्ण जीवंतच राहिल मग माणसाचा आणि हृदयाचा आत्मा वेगळा आहे का? फुप्फुसांची शस्त्रक्रिया भविष्यात शक्य झाली वा मुत्रपिंडे आजच्या काळात बदलली तरी हाच प्रश्न पुन्हा त्या सगळ्यांना लागू होतो. समजा एका माणसाच्या पायाला गुडघ्याखाली रक्तपुरवढ्यात अडचण आल्याने गुडघ्याखाली तो सडू लागला, म्हणजे माणूस जीवंत असतानाच त्याच्या शरिराचा एक भाग मेला आणि शरिर सडते तसा तो सडायला लागला ज्याला गॅंग्रीन होणे म्हणतात, तर त्याला कापून काढून टाकणे अपरिहार्य असते अन्यथा सर्व शरिरात जीवाणू पसरून रक्तात त्याचा संसर्ग होऊन संपूर्ण शरिरालाच धोका उद्भवू शकतो, मग आपल्या हातापायाचा आणि आपला आत्मा भिन्न आहे का?????
     वरिल सर्व प्रश्नांचे उत्तर "हो! आहे"असेच द्यावे लागेल. असे विचार येण्याचे कारण डिस्कव्हरी चॅनेलवर एक क्लिप पाहिली होती ज्यात बेडकाचे पाय कापून एका थाळीत ठेवले होते आणि ते सोलले होते, त्या पायांवर एकाने मीठ टाकले आणि ते अक्षरशः नाचू लागले. झाले काय तर पाय अजून मेले नव्हते, नुकतेच शरिरापासून वेगळे केले होते, आणि मीठ टाकताच त्यातील क्षारांचे विभाजन होऊन ऋण आणि धन भार असलेले अयन वेगळे झाले, आपले मज्जातंतू हे अश्याच अयनांनी संदेश वहन करतात, म्हणून सोडियमचा अयन जसा मज्जातंतूंना लागला त्यांना वाटले कि मेंदूनेंच स्नायू आकुंचित करण्याची आज्ञा दिली आहे. तसेच साप वा इतर सरिसृपांचे डोके उडवले तरी ते जवळ जवळ तासभर चावण्याची प्रतिक्रिया राखून असतात, तर झुरळे बिनामेंदूची कित्येक दिवस जगू शकतात. इतकेच काय तर आपल्या शरिरातील संपूर्ण रक्त आणि त्यातील प्रत्येक पेशी 3 महिन्यात नवीन असतात. 3 महिन्यानंतर रक्तात जुन्यापेशी सापडणार नाहित. मेंदूच्या पेशी सोडल्या तर शरिरातील  एकूणएक पेशी हि माणसाच्या जीवनकाळात कैकवेळा बदलली गेलेली असते, तसे होते म्हणून तर जखमा भरून येतात. इतकेच काय तर केस आणि नखे ह्या मृत पेशी सदैव आपण वागवत असतो. शरिरात पेशींना जन्माला घालायचे आणि जुन्यांना नव्याशी बदलायचे काम सदोदित चालू असते.
     --------------------
     थोडक्यात काय तर माणूस जिवंत असतानाही कित्येक पेशी त्याच्या शरिरात मरत किंवा जन्मत असतात. आत्म्याचा विचार करताना उपनिषद वा वैदिकसंस्कृती किंबहुना सर्वच आस्तिक संस्कृती अर्धा रस्ता व्यवस्थित पार करतात आणि तो म्हणजे "मी कोण?" याप्रश्नाचे उत्तर ते देताना म्हणतात, "हात म्हणजे मी नाही, पाय म्हणजे मी नाही, धड म्हणजे मी नाही, डोके म्हणजे मी नाही, मग मी आहे तरी कोण???" याचे सरळसोपे उत्तर जे समोरच दिसते ते द्यायचे सोडून ते भलत्याच गोष्टीकडे उडी मारतात आणि म्हणतात तो मी म्हणजे आत्मा! जो दिसत नाही पण असतो. आत्म्यामुळेच सजीव जन्मतो आणि आत्मा नसेल तर शरीर पुन्हा निर्जिवात विलीन होते. शरीर मरताना त्यातून तो बाहेर पडतो. पण वस्तुतः तो न दिसल्याने आस्तिकांनी त्याला अमूर्त असे म्हटले आहे, काही ठिकाणी मेंदूच्या मध्ये ज्योतीरुपात स्थित असतो असेही सांगितले आहे. तो अमूर्त मानल्याने भौतिक जगातील कोणतीही गोष्ट त्यावर परिणाम करु शकत नाही हेही आलेच! थोडक्यात वास्तवातून सबळ पुराव्यानिशी माणूस कसा कविकल्पनेत रमतो आणि नको तो निष्कर्ष काढून मोकळा होतो याचे हे एक उत्तम उदाहरण म्हणून देता येईल. मुख्य दुखणे कोठून सुरू होते तर जेव्हा हा विचारच सत्य आहे हे धर्म बनवून त्याद्वारे थोपवले जाते.
     वरिल प्रश्नापासून पुन्हा सुरु करु आणि कितीही कटू वाटले तरी एक सत्य आपण स्वीकारले पाहिजे कि जीवन कितीही प्रवाही आणि अमर वाटत असले तरी त्याचा एक अविष्कार म्हणजे आपण मानव पूर्णतः मर्त्य आहोत. आपल्या जगण्या धडपडीचा अविष्कार  पुनर्जन्म नसून प्रजनन आहे. आपण पाहिलेच कि माणूस हा एकसंध नसून पेशींचा समूह आहे, त्या पेशी ज्या समान गुणसूत्रांनी संचालित होतात, त्या गुणसूत्रांचेच मूर्त रूप आपले शरीर असते. सर्व पेशी त्यागुणसूत्रांच्या एकैक अक्षराबरहुकून वागत असतात, त्या सूक्ष्म पेशींचा एकत्रित भव्य आविष्कार म्हणजे शरीर असते. एकपेशीय सजीवांतही आत्मा मानावाच लागेल ना? मग शरीराच्या प्रत्येक पेशीत एकैक आत्मा मानला तर चूक कसे म्हणता येईल? म्हणजे अब्जावधी आत्मे मिळून आपण आणि आपल्यासारखे मोठे प्राणी तयार होतात असे म्हटले पाहिजे, तरच ते संयुक्तिक ठरेल. स्वर्गात वा नर्कात सर्व होऊन गेलेल्या पेशींसहित उभे करायचे म्हटले तर एका माणसाच्या जागी एकाच सारखी कैक माणसे उभी करावी लागेल,थोडक्यात हे त्याही तर्काने हास्यास्पद आणि असंभवणीय ठरेल. म्हणजे आत्मा नाही असेच म्हणावे लागेल, निदान रुढार्थाने तरी नक्किच नाही.
     मग पुन्हा तोच प्रश्न राहतो कि मी कोण? शरीराचे अवयव म्हणजे मी नाही, अहो पण सजीव शरीर तर मी आहे! घराचे छप्पर घर नसते, घराची फरशी घर नसते, घराच्या भिंती घर नसते, पण ह्या सर्वांनी मिळून घर तयार होते. तसे शरीरसुदधा! फरक येवढाच कि बाहेरून वस्तू आणून कृत्रिम गोष्ट माणूस बनवतो तर शरीर आतूनच बाहेर वाढत जाते. घरासंबंधी आणखी एक छान गोष्ट सांगितली जाते ती म्हणजे बांधली जाते ती वास्तू(House) तर त्याला घर(Home) आतील माणसे बनवतात, ते तर सजीवांना अगदी चपलख बसते. जोपर्यंत सर्वपेशी व्यवस्थित काम करत आहेत, तोपर्यंत ते सक्रिय शरीर आणि पेशींच्या असलेला किंचकट गुंता आणि त्यांचे नाते सजीव म्हणून गणले जाते, तर बंद पडलेला सजीव निर्जीव शरिर म्हणून गणला जातो. बंद यंत्र गंजते तसेच बंद पडलेले शरीर सडू लागते. आणखी एक जवळ जवळ समर्पक उदाहरण म्हणजे संस्था! आपले शरीर पेशींची एक संस्थाच असते. संस्थेचे नाव घेतल्यावर जागा, वास्तू, अध्यक्ष, कार्यकारिणी, कर्मचारी असे एकत्रित सर्व आपल्या नजरे समोर उभे राहते, मी संस्थेत काम करतो, संस्थेचा असाअसा निर्णय आहे, संस्थेवर खटला दाखल झाला वैगेरे म्हणताना संस्था जणू एक स्वतंत्र  व्यक्तिमत्त्व असलेली एक व्यक्तिच गणतो, सजीवांचेही अगदी असेच आहे. संस्थेत कर्मचीरी बदलत असतात अगदी तसेच पेशींचेही.
     असे विचार जेव्हा आले तेव्हाच आत्मा, पुनर्जन्म, भूत इ.इ. शब्दांचा आधार नाहिसा झाला आणि आत्मा संकल्पनेचे तुकडेच नव्हे तर माझ्यापुरता पार भुगा झाला. आणि ना राहिला स्वर्ग-नर्क! ना मृत्यूनंतरचे जीवन! किंबहुना जीवन हि पुर्णतः भौतिक गोष्ट आहे, भौतिकतेच्या आधाराशिवाय जीवन असूच शकत नाही, मग ज्याला शरीर नाही असा कोणी जीवंत नाही, त्याची इच्छा वा  मर्जी नाही, मग भले ईश्वर म्हणा वा भूत! एक तर ते सजीव हवे वा निर्जीव. निर्जीव सजीवांवाचून / जीवनावाचून असू शकतात पण सजीव वा जीवन निर्जीवाच्या आधारावाचून असूच शकत नाही. कारण सजीव निर्जीवातून पुढे उद्भवले. गूढ निर्जीवातून जीवन असणार्या पेशी वा आत्मभान असणारे निर्जीव गुणसूत्र कसे तयार झाले, ज्यांनी रासायनिक प्रक्रियांची साखळीच जन्माला नुसती घातलीच नाही तर विभाजनादी प्रक्रियेने मोठ्या प्रमाणात वाढवली, जे नंतर सजीवांचे प्रजनन म्हटले गेले, आणि त्याने उत्क्रांतीचा मार्ग धरत आत्ताची जैवविविधता अस्तित्वात आली याचे आहे, पण त्या गुढाची उकल वा उत्तर निश्चितच आत्मा-ईश्वर इ.इ.नाही.
                -डॉ. कौस्तुभ कल्पना विलास

महात्मा गांधी अच्छे या बुरे? दोनो angle से पढे.

गांधी अच्छे या बुरे ?गाली देने से पहले या अच्छा कहनेसे पहले सोचे
गांधीजी की हत्या के समर्थन में 3झुठे कारण बताए जाते है बंटवारा, पाकिस्तान और 55करोर
पर हत्याके प्रयास तब किये गए जब बंटवारा, पाकिस्तान, 55करोर या दुसरी कोई कारणोंका नामोनिशान 🚋भी नही था
★ 1-पहला प्रयास -25 जून1934 को किया गया। हरिजन यात्रामे शामील होने के लिए गांधी पूना में आए थे वे एक सभा को सम्बोधित करने के लिए जा रहे थे, तब उनकी मोटर पर 💣बम फेंका गया था। गांधीजी पीछे वाली 🚕मोटर में थे, इसलिए बच गये। हत्या का यह प्रयास हिन्दुत्ववादियों👹 के एक गुटने गांधीजी की अस्पृश्यतानिवारण आंदोलन को समाप्त करने के लिए किया था।
★ 2- जुलाई 1944 में पंचगनी ,
मलेरिया की वजहसे गांधीजीको डॉ.ने आराम करने को कहा था पूना से 20 युवकों का एक गुट बस लेकर पंचगनी पहुंचा। दिनभर वे गांधी-विरोधी नारे लगाते रहे। इस गुट के नेता नाथूराम गोडसे को गांधीजी ने बात करने के लिए बुलाया। मगर नथूरामने गांधीजीसे मिलनेके लिए इन्कार कर दिया। शाम को प्रार्थना सभामें नाथूराम हाथमें छुरा लेकर गांधीजी की तरफ लपका। पूना के सूरती-लॉज के मालिक मणिशंकर पुरोहित और भीलारे गुरुजी नाम के युवक ने नाथूराम को पकड लिया।
भिलारे गुरुजी आज भी जिंदा है

.★3-सप्तंबर1944 ला बापू जीनाको मिलने जारहे थे तब हत्या का प्रयास डीवायएसपीकी सतर्कताले फंसा.
★4-29जून 1946 को बापू मुंबईसे पुना ट्रेनसे आ रहे थे  ऊस वक्त नेरळ-कर्जत के बीच रेल मार्गपे बडे बडे पत्थर रख दिए गए थे
30जुन 1946को गांधीजीने प्रार्थनासभामें कहा
"ईश्वरकी कृपासे मै मौत से 7वी बार बच गया.
मैने किसीका कभी किसीका नुकसान किया ना मै किसी को अपना दुश्मन मानता हु फिर भी मुझपे ईतने हमले क्यों हुए ये मुझे समझमें नही आता.कल मुझपे हुआ हमला फंसा मै ईतने जल्दी मरनेवाला नही |मुझे 125साल जीना है "
ईसके तुरंत बाद नथुरामने कहा था कि

"पर आपको ईतने दिन जीने देगा कौन? "

★5-20जनवरी 1948
दिल्ली की प्रार्थना सभामें मदनलाल पाहवाने बम फेका
★6- अंतमे 30 जानेवारी 1948 को श्याम को 5.17बजे  बापू प्रार्थनाको  जाते वक्त नथुरामनें गांधीजीकी त्यांची🔫 हत्या कर दी

जो लोग असत्य तथा अर्धसत्य का सहारा लेते हैं क्या उनको प्रामाणिक और बहादुर कहा जा सकता है? ये लोग प्रामाणिक, बहादुर और देशभक्त नहीं थे। काले-कारनामे करने वालों, झूठ फैलाने वालों, गन्दी शरारतें करने वालों तथा प्रार्थना करते हुए निःशस्त्र व्यक्ति की हत्या करने वालों को प्रामाणिक, बहादुर, देशप्रेमी तो हरगिज नहीं कहा जा सकता। झूठगफरेब और षड्यंत्र साम्प्रदायिकता की राजनीति के अनिवार्य अंग हैं। देशप्रेम की चादर ओढे, हमारे आसपास घूमनेवाले, इन विकृत-कुण्ठित-मानस के षड्यंत्रकारियों को हमें अच्छी तरह पहचान लेना चाहिए।
बहुत सारे लोक अपना अनुमान फिल्म,कुछ भडकाऊ किताबे , सुनी सुनी बाते Whatsapp , FB, social media, या अन्य कहीसे लगाते है पर मेरी बिनती है कि दोनो से पढे
अहिंसा या हिंसा दोनो प्रकारसे लढनेवाले लोग गांधीजीको ही प्रेरक मानते थे
ये भी याद रखे कि सुभाषचंद्र बोसनेही गांधीजी को राष्ट्रपिता कहके पुकारा था अहिंसा या हिंसा दोनो को माननेवालोके नेता गांधीही थे क्योंकि जब हैदराबाद मे निजामके विरुध्द आंदोलन हुआ तो वहा बम फेकनेवाला भी "महात्मा गांधी की जय"ही बोल रहा था पर जो सशस्त्र या अहिंसक किसी आंदोलनमें सहभाग नही ले रहे थे ऊन निष्क्रिय लोगोने हिंसाके निरर्थक भाषण और ईर्ष्या फैलाने में धन्यता मानी वे लोग आज भी वही कर रहे है पर ईन्हे समझे परखे
आज भी ये कभी पटेल vs गांधीजी, भगतसिंग vs गांधी, बोस vs नेहरु ईस तरह के झुठे झगडे दिखानेका प्रयास करते है पर याद रखना ये चारो एक थे चारोके मनमें एकदुजेके प्रति सम्मान था| पटेलके आत्मचरित्रमे तो ऊन्होने गांधीजीको सबसे ऊँचा स्थान दिया है

अतः ऐसी अफवाओसे दुर रहे ये लिखनेका कारण यही कि ये जो कुछ हो रहा है वह बुरे लोगोके कर्मोसे जादा कुछ अच्छे लोगोके ignorance से हो रहा है

मै कोई गांधीवादी नही हु पर किसी के तेज Writing या भाषणोसे ऊस great बंदे को   मुर्ख समजनेवाला मै नही

लेखन दोनो ओरसे पढा वह गोडसेके 55कोटीँचे बळी,मै नथुराम बोल रहा हु  ,ऊस foreign लेखक की GANDHI NAKED AMBITION किताब, सावरकरकी गांधी आलोचना की कई किताबेे पढी
पर ऊसके साथही  अच्छे लेखकोंका सच्चा लेखन भी पढा है जैसे जगण फडणीस, मुंशी प्रेमचंद, अल्बर्ट आईनस्टाईन, George Bernard shaw, दलाई लामा , मार्टिन ल्युथर किंग, क्रांतीकारी नाना पाटील,  सुभाषचंद्र बोस, राजेंद्रप्रसाद और सरदार पटेल की गांधीपे लिखी हुई अच्छी किताबे भी पढी
अतः धर्म,जात-पात, वर्ग ईन अफवाओमें ना फसे
याद रखना सरहदपें जवान तिरंगे के लिए लढ रहे है किसी लाल ,हरे या निले झंडे के लिए नाही
अतः एक रहे आपसंमें ना झगडे
जयहिंद
संकेत मुनोत
https://m.facebook.com/mahatmagandhipeace

ईच्छा है तो इस मैसेज को आगे बढाए 🇮🇳जयहिंद 🇮🇳

हिंदुत्ववादी महात्मा गांधी जगन फडणीस

महात्मा गांधी विषयी हिंदुत्ववाद्यांना द्वेष होता व आहे , तो एखाद्या च्या व्यक्ती द्वेषा सारखा नाही.  गांधीच्या  विचाराने हिंदुत्ववाद्याच्या विचाराला रोखले आणि त्यांच्या राजकारणाला पायबंद बसला म्हणुन गांधीविषयी द्वेष होता . हिंदुत्ववादी ज्या वर्गातुन आले तो वर्ग पेशवाई संपल्यापासुन सत्तेवरुन फेकला गेला होता.टिळकांच्या   राजकारणामुळे त्यांच्या आशा पुन्हा पल्लवित झाल्या होत्या. त्या गांधीच्या पाजकरणाने करपुन गेल्या .म्हणुन हिंदुत्ववाद्याच्या गांधीच्या विचारसरणीवर द्वेष होता.त्यातही पुण्याचा ब्राम्हणवर्ग होता . त्यांच्यापैकी काहीजण हिंदुत्ववादी होते. मग मुंबई च्या हिंदुत्ववाद्यांचा गांधी द्वेष पुण्याच्या हिंदुत्ववाद्यांपेक्षा कमी का?    याचाही विचार केला पाहिजे आणि तो विचार केल्यास असे लक्षात येईल कि, संभाजीच्या हत्येनंतर महाराष्ट्रातील राजकारण ब्राह्मणांच्या हातात गेले  होते   ते पेशवाई  बुडेपर्यंत आणि टिळकांच्या काळात ब्राम्हणाकडे राजकारणाची सुत्रे होती .त्यामुळे पुण्यातील ब्राम्हणांनी काळानुरुप बदलण्याचे नाकारले. ते त्यांना जमले नाही. पेशवाई गेल्यानंतर राजकारणाच्या हालचाली मुंबईत केंद्रित झाल्या .मुंबईत हिंदु मुस्लिम ,पारशी यांच्या व्स
व्यवहारात सरमिसळपणा होता. पुण्याप्रमाणे मुंबईत ब्राम्हणांचे वर्चस्व राहिलेले नव्हत. तसेच मुंबईत ब्राम्हण वर्ग पुण्याप्रमाणे एकजिनसी राहिलेला नव्हता .टिळकांसारखा नेता च्या ऊदयास आल्यावर पुण्यातील ब्राह्मण वर्गााला जी आशा वाटत होती तिलाच धक्का बसला .त्यातुन गांधी द्वेषाचे राजकारण सुरू झाले.सर्वच ब्राह्मण गांधीद्वेष्टे नव्हते नव्हते. केळकर ,खापर्डे यांच्यासारखी मंडळी दुर राहिली तरी कृष्णाजी प्रभाकर खाडिलकर, शंकरराव देव, काकासाहेब गाडगीळ,  आचार्य जावडेकर, आचार्य स.ज. भागवत अशी कितीतरी मंडळी ब्राम्हणी मंडळी गांधीच्या प्रभावाखाली आली. त्यामुळे हिंदुत्ववाद्यांचे पित्त आणखीच खवळले. ब्राम्हणवर्गातील काहींनी गांधी विचारसरणी स्वीकारली.  पण ज्यांनी नव्या बदलास सामोरे जाण्याचे नाकारले ते कट्टर हिंदुत्ववादी  बनले आणि द्वेषाने अंध झाले. नवे विचार व नवे राजकारण यांचा दैदिप्यमान प्रकाश पाहुन त्या प्रकाशाचा स्वीकार करण्याऐवजी त्यांनी स्वतःचे डोळेच म त्यांनी मिटुन घेतले. ज्या गांधीमुळे हा प्रकाश पडला होता त्या प्रकाशाचेच ते विरोधक बनले आणि गांधींना ठार मारल्याशिवाय त्यांचा विचार रोखता येणार नाही या विचाराप्रत ते आले .विचारांचा मुकाबला विचाराने करण्याईतका प्रभावी विचार हिंदुत्ववाद्यांजवळ नव्हता .तसेच प्रभावी नेतृत्वही त्यांच्याजवळ नव्हते . जुन्या विचारांचा टिकाव लागत नाही आणि नव्या विचारांचा बदल स्वीकारण्याची तयारी होत नाही. त्यावेळी अशीच विकृती तयार होते.म्हणून हिंदु धर्माजवळ जी विकृती आहे तशीच विकृती  मुस्लिम धर्मांधाजवळही आहे.नवे विचार स्वीकारण्यास तयार नाहीत